Er was eens een dorp in TribalWars waar iedereen het erover eens was: Premium Punten waren ruk.
“Het verpest het spel,” zei Jan terwijl hij zijn derde koffie van de avond achterover sloeg. “Pay-to-win onzin.”
“Echt hoor,” knikte Lisa, terwijl ze haar markt opende. “Geen eer meer. Gewoon wie het meeste geld erin gooit, wint.”
In de wereldchat was het dagelijkse kost. Discussies, memes, halve revoluties tegen het systeem. Iedereen haatte premium punten. Iedereen vond zichzelf een purist.
Behalve die 3 spelers die niet wisten wat ze met hun geld moesten en altijd de gouden filantropie prestatie behaalde om te laten zien dat ze beter waren dan het gepeupel.
En toen kwam de aanbieding..
“Dubbele premium bij aankoop!” verscheen er plots op het scherm.
Het bleef even stil in de chat..
Jan keek naar zijn dorpen. Hij liep nét achter op zijn buurman. Met een klein beetje premium kon hij die ene cruciale versnelling kopen. Gewoon… een beetje. Niet echt pay-to-win, meer pay-to-keep-up.
Lisa dacht hetzelfde. “Ik gebruik het alleen voor gemak,” mompelde ze tegen zichzelf terwijl ze haar eerste aankoop deed. “Niet om te winnen, gewoon om… efficiënter te spelen..”
Binnen een dag was de chat veranderd.
Niemand had het er nog echt over. Of nou ja, soms nog wel.
Vooral wanneer ze de eerste edels zagen verschijnen als binnenkomende aanval of wanneer ienand een dagelijkse prestatie misliep.
“Premium is nog steeds ruk hoor,” zei Jan, nadat hij 10 GS te weinig had gefarmd voor farmer van de dag. Ondertussen had hij ongemerkt zijn stal van 10 naar 20 geboost voor de volgende dag.
“Ja echt verschrikkelijk systeem,” zei Lisa, terwijl ze haar grondstoffen met premium ruilde tegen perfecte ratio’s en haar smederij naar 20 pompte om na de nachtbonus een edeltrein tevoorschijn te toveren.
En zo ging het door...
Iedereen wist dat het niet helemaal eerlijk was.
Iedereen klaagde er nog steeds over.
Maar ondertussen deden ze allemaal precies hetzelfde.
Want diep van binnen was het niet alleen het spel dat hen versloeg — het was ook dat kleine stemmetje dat zei: “Als jij het niet doet, doet iemand anders het wel.”
En dus bleef het dorp groeien, sneller dan ooit, en ze boosten nog lang en gelukkig.
Op basis van pure hypocrisie zijn dit draden van geheugen geworden.
